کتاب ایران: روح یک جهان بیروح

این رساله که بعد از وقایع انقلاب بسیار مناقشه برانگیز بود، یک. دال مرکزی داشت:

مفهوم «معنویت سیاسی» (spiritualité politique)

مهم‌ترین ایده این متن همین است.

فوکو می‌گوید در غرب مدرن، سیاست و معنویت از یکدیگر جدا شده‌اند؛ اما در ایران مشاهده کرد که دین فقط یک اعتقاد شخصی نیست، بلکه به مردم امکان می‌دهد:

نظم سیاسی موجود را رد کنند؛

نوع دیگری از زندگی را تصور کنند؛

و برای تغییر خود و جامعه دست به فداکاری بزنند.

او این پدیده را «معنویت سیاسی» نامید. بعدها توضیح داد که منظورش حکومت روحانیان یا شریعت نبود، بلکه نیرویی بود که انسان‌ها را به دگرگون کردن خود و جهان وامی‌دارد.