کتاب سمفونی پاستورال

در منابع فرانسوی، معمولاً تأکید می‌شود که هستهٔ اصلی کتاب دربارهٔ «کوری» است؛ اما نه فقط کوریِ جسمانیِ ژرترود، بلکه کوریِ اخلاقی و عاطفیِ کشیش. سایت رسمی بنیاد آندره ژید توضیح می‌دهد که ایدهٔ کتاب از مسئلهٔ «aveuglement consenti» یا «نابیناییِ خودخواسته» شکل گرفته؛ یعنی وضعیتی که انسان حقیقت را می‌بیند اما نمی‌خواهد آن را بپذیرد. ژید این مسئله را به مذهب، عشق و اخلاق پیوند می‌زند. 

یکی از نکات جذاب کتاب، پیوند آن با موسیقی است. عنوان رمان به سمفونی شمارهٔ ۶ بتهوون («سمفونی پاستورال») اشاره دارد. در رمان، موسیقی برای ژرترود نوعی تجربهٔ شهودی از جهان می‌شود؛ چیزی شبیه دیدن برای کسی که نابیناست. بعضی منتقدان فرانسوی حتی ساختار عاطفی رمان را شبیه موومان‌های همان سمفونی دانسته‌اند: آرامش، شور، بحران و فروپاشی.